China's historische band met cacao en chocolade is relatief recent vergeleken met andere gebieden. De traditionele Chinese keuken, diep geworteld in een grote verscheidenheid aan ingrediënten, smaken en kooktechnieken, bevatte van oudsher geen cacao of chocolade.
De introductie van cacao in China valt te herleiden tot het tijdperk van globalisering en toegenomen culturele uitwisseling. Met de opening van China naar de wereld in de late 20e eeuw begon chocolade het land binnen te dringen, aanvankelijk als een exotische en onbekende lekkernij.
De late 20e en vroege 21e eeuw markeerden een periode van ingrijpende verandering in China's relatie met chocolade. Terwijl het land een snelle economische ontwikkeling, verstedelijking en toenemende blootstelling aan internationale invloeden doormaakte, begon chocolade de nieuwsgierigheid en smaakpapillen van de Chinese bevolking te prikkelen.
De komst van internationale chocolademerken, zoals Cadbury, Ferrero en Hershey's, speelde een cruciale rol bij het vertrouwd maken van Chinese consumenten met chocolade. Deze merken, die hun wereldwijde aantrekkingskracht benutten, introduceerden een verscheidenheid aan chocoladeproducten op de Chinese markt, variërend van klassieke chocoladerepen tot pralines en zoetwaren.
Chocolade in de Chinese cultuur
In de Chinese cultuur, waar het uitwisselen van geschenken een grote culturele waarde heeft, begonnen hoogwaardige chocolades te worden gezien als luxueuze en verfijnde geschenken. De associatie van chocolade met prestige en rijkdom droeg bij aan de aantrekkingskracht, vooral in stedelijke centra en onder de opkomende middenklasse.
Chocolade heeft zijn plaats gevonden in Chinese vieringen en feestdagen. Tijdens evenementen zoals Chinees Nieuwjaar en het Qixi-festival zijn chocoladegeschenkdozen en prachtig samengestelde chocoladeassortimenten populaire keuzes geworden om goede wensen en genegenheid uit te drukken.
Cacao in China
In de meeste delen van China is het niet mogelijk cacao te verbouwen, maar de tropische eilandprovincie Hainan vormt een uitzondering.
Wereldberoemd meester-chocolatier Pierre Marcolini speelde een grote rol in deze verandering door Grand Cru Hainan-chocolades te introduceren in zijn online vlaggenschipwinkels. De vochtige eilandomgeving, met een levendige biodiversiteit, gaf de cacaobonen bijzondere eigenschappen, waaronder fijne kwaliteit en speciale texturen en smaken. Dit boeide Marcolini, die zijn vertegenwoordigers in China vroeg de boon nader te onderzoeken.
De cacaoteelt op Hainan gaat slechts terug tot de jaren 1950, toen teruggekeerde Chinezen uit het buitenland zaden meebrachten en deze op boerderijen en in de binnenplaatsen van hun huizen op Hainan gingen verbouwen. Het cacaoteeltgebied bereikte rond 2004 een omvang van ongeveer 667 hectare, na grootschalige promotie-inspanningen in de jaren 1980 en 1990. Maar het areaal kromp tot ongeveer 133 hectare, vooral door geringe marktvraag en onvoldoende verwerkingsapparatuur en -technieken.
Met de hernieuwde nationale en internationale belangstelling voor Hainan-cacao in China zou het eiland een industriële weg moeten inslaan die "klein van schaal maar mooi en verfijnd van kwaliteit" is.
Chinese chocoladebedrijven
Ritual Chocolate bean-to-bar, Shanghai Craft Chocolate Co. en Cocodeer zijn ambachtelijke chocolademakers die cacaobonen uit verschillende delen van de wereld betrekken. Zij zetten zich in voor het maken van chocolade met minimale ingrediënten en traditionele chocoladebereidingstechnieken, waarbij de natuurlijke smaken van de cacaobonen worden benadrukt. Het bedrijf Tastychoco uit Kaiping besloot bean-to-bar chocolade te produceren, wat resulteerde in enkele bekroonde chocoladerepen.
De ambachtelijke chocoladescene in China staat nog in de kinderschoenen, maar vertoont veelbelovende tekenen van groei en vernieuwing. Naarmate meer Chinese consumenten een smaak ontwikkelen voor hoogwaardige, ambachtelijke chocolade en beter geïnformeerd raken over chocoladeproductie en -inkoop, zal de vraag naar ambachtelijke chocolade waarschijnlijk toenemen.
